De drie fasen

Tijdens het schrijven van mijn thesis “Zelfregulatie en zelfdeterminatie in professionalisering van leraren in het primair onderwijs” ben ik in de theorie van Zimmerman gedoken op het gebied van zelfregulatie. Zimmerman was één van de eerste wetenschappers die zelfregulatie beschreef. Gedurende zijn loopbaan is zelfregulatie een belangrijk onderwerp van zijn onderzoeken.

Het proces van zelfregulatie wordt samengevat in de uitgebreide cyclus op basis van drie fases . De eerste fase is de oriëntatiefase en wordt gebruikt voor het voorbereiden van de taken die nodig zijn om tot leren te komen.

Dat leren kan op verschillende manieren, de focus ligt in deze fase op het stellen van doelen en het geven van richting aan de leerbehoeften. De doelen geven handvatten hoe deze leerbehoeften bereikt dienen te worden. Hierbij gaat om praktische doelen en theoretische doelen.

De handelingsfase biedt ruimte voor de activiteiten en processen die nodig zijn om daadwerkelijk te leren en faciliteren hiermee de zelfcontrole en het zelfmonitoren.

Ik ging stappen zetten om mijn doelen te bereiken. Ik startte met mijn master. Gedurende mijn laatste jaar kwam het besef dat mijn niveau van academisch schrijven onvoldoende was. Dit was mijn puntje van zelfcontrole en zelfmonitoring.
Ik bereikte niet mijn doel wanneer ik niets deed aan mijn vaardigheden. Ik bezocht een schrijfcursus. Tijdens het volgen van de schrijfcursus werd duidelijk waarom ik onvoldoende niveau van schrijven had, hoe ik op een betere manier de teksten kon opbouwen om mijn boodschap over te brengen. Ik ging deze geleerde vaardigheden toepassen, het behalen van mijn doel werd bereikbaar.

Je loopt jezelf gauw voorbij. Iedereen herkent dat wanneer je studeert naast een baan. Dat is een punt van zelfmonitoring. Klopt je tijdsindeling bij jou, jouw leefstijl, het werk en de studie. Ik ervoer dat het niet in balans was, waardoor ik tijdig veranderingen kon aanbrengen. Door een vinger aan de pols houden en gedurende het proces aanpassingen maken, heb ik naast mijn baan mijn master kunnen afronden. En ik zeg niet dat mijn manier geweldig is, ik zeg alleen dat het voor mij heeft gewerkt.

De zelfreflectiefase laat de lerende reflecteren op het handelen dat is gedaan om tot leren te komen en is erop gericht om de lerende bewust te laten worden van het proces en de uitkomsten. De zelfreflectiefase heeft direct invloed op de oriëntatiefase.

Aan het einde van de cyclus is plaats voor zelfreflectie. Zelfreflectie kan eenvoudig zijn, wanneer de doelen helder gesteld zijn.
Bij reflecteren kijk je naar wat je hebt gedaan om het doel te bereiken en hoe je dit hebt aangepakt.
Iets wat ik na mijn eerste jaar van de master ervoer was dat de druk van drie volle dagen voor de klas naast een voltijds opleiding te veel was voor mij. Het doel was helder, ik wilde mijn opleiding halen, maar de manier waarop was niet goed verlopen waardoor langer over mijn studie zou gaan doen als dat ik in eerste instantie had gepland. Dat moest anders en dat kon dankzij mijn leidinggevende. Ik kon terug in uren en minder taken. Daardoor kreeg ik de ruimte om mijn doelen voor het tweede jaar van mijn opleiding met minder druk na te streven.

Bronnen:
Zimmerman, B.J. (1990). Self-Regulated Learning and Academic Achievement: An Overview. Educational Psychologist 24 (1), 3-17. doi: 10.1207/s15326985ep2501_2
Zimmerman, B.J.& Moylan, A.R. (2009). Self-regulated learning: Where motivation and metacognition intersect. In D.J. Hacker, J. Dunlosky & A.C. Graesser (Eds.), Handbook of metacognition in education. New York: Routledge.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *