Doelen stellen

In mijn zoektocht naar het stellen van doelen ben ik veel uiteenlopende stukken en adviezen tegengekomen. Op de sociale media worden de gebruikers geconfronteerd met een veelvoud aan coaches, met adviezen hoe de doelen het beste geformuleerd kunnen worden. Veel van hen zeggen de juiste aanpak te hebben gevonden, maar is dat wel zo? En is het wel logisch om met een direct doel te starten?

In mijn onderzoek naar doelen stellen ten behoeve van professionalisering van leerkrachten in het primair onderwijs kwam naar voren dat veel van hen niet startten met een helder doel voor ogen. Men begon met een opleiding of cursus welke wel aan leek te sluiten bij hun eigen interesse en de wensen van het management. Wanneer de doelen wel gekozen werden en hier acties aan verbonden werden zoals het kiezen van een cursus of opleiding bleek soms naderhand dat de aansluiting niet precies aanwezig te zijn zoals van te voren was bedacht.

Dus nee, het is niet nodig om te starten met een concreet doel voor ogen. Het is namelijk niet vanzelfsprekend dat iedereen op voorhand weet wat men precies wil bereiken. Echter het is makkelijker om een richting aan te duiden, voor een langere periode. Caroline Dyer (1999) bespreekt in haar artikel een effectieve manier van doelen stellen dat een langere termijn overziet. Zij gaat uit van het concept van ‘backwards mapping’. Of wel beginnen met het einddoel voor ogen (Covey, 2017).

De voordelen van het ‘backwards mapping’ is dat een langere periode wordt besproken. Hierdoor wordt er uitgegaan van de gewenste situatie in plaats van de huidige situatie. Dit heeft als voordeel dat er niet gekeken wordt naar de onmogelijkheden van het nu maar naar de mogelijkheden van de toekomstige situatie. Vanuit de gewenste situatie kan men terugberedeneren hoe men daar komt, vandaar het ‘backwards mapping’.

‘Backwards mapping’ heeft volgens Dyer tot gevolg dat er meer rigoureuze beslissingen worden genomen. De visie geldt immers voor een groter geheel, de doelen en tussendoelen dragen daar direct aan bij. Daardoor is het eenvoudiger om een grote stap te zetten in de richting van het einddoel. Dit voorkomt dat korte acties worden uitgevoerd om een klein en snel doel te halen, welke mogelijk geen toegevoegde waarde hebben voor het einddoel. Deze beweging komt tot stand doordat de prioriteiten van doelen veranderen wanneer de termijn van behalen wordt vergroot ( Meier, Favero & Zhu, 2015).

Voor mij persoonlijk werkt dit concept. Ik ben veel bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling en werk hier doelgericht aan. Ik stel mijzelf grote doelen voor de komende 5 tot 10 jaar, welke richting geven aan mijn leven. Daarnaast stel ik elk jaar globale doelen die ik wil behalen. Door grote doelen te stellen voor tenminste een jaar maak ik meer ingrijpende keuzes dan wanneer ik korte termijndoelen zou nastreven. Ik merk dat het voor mij bijdraagt aan het waarmaken van mijn droomleven. Deze theorie werkt volgens mij voor zowel persoonlijke ontwikkeling als voor organisaties, zoals wordt gebruikt in het artikel van Dyer. Zet de punt maar op de horizon en ga!

Bronnen:
– Covey, S. R. (2017). De zeven eigenschappen van effectief leiderschap (84 ed.). Amsterdam/Antwerpen: Uitgeverij Business Contact.
– Dyer, C. (1999). Researching the Implementation of Educational Policy: A backward mapping approach. Comparative Education, 35(1), 45-61. DOI:https://doi.org/10.1080/03050069928062
– Meier, K. J., Favero, N. & Zhu, L. (2015). Performance Gaps and Managerial Decisions: A Bayesian Decision Theory of Managerial Action. Journal of Public Administration Research and Theory, 25 (4), 1221-1246, DOI: 10.1093/jopart/muu054

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *